“Jullie Nederlanders runnen de kerk al een shoarmatent.” Een rare uitdrukking, maar hij was wel raak. Hij kwam van een Egyptische vriend, die met verbazing keek hoe wij onze kerken organiseerden in ons land. Ik kon hem geen ongelijk geven. Te midden van een wereld van bedrijfsvoering die gericht is op hoog rendement lijkt de kerk wel mee te doen met deze verzakelijking. Niet dat we op winst willen draaien, maar we willen wel graag opbrengst, waar voor ons geld en dat betekent dat we het nut van onze activiteiten afmeten aan wat het oplevert. Begrijpelijk dat we bij alle schaarste aan geldelijke middelen willen zien waar deze voor worden ingezet. Anders betekent dit dat we binnen afzienbare tijd onze deuren kunnen sluiten.
Twee voorbeelden: de dominee, die zijn tijd inzet voor een bepaald project wordt gevraagd hoeveel nieuwe kerkgangers of leden dat nu oplevert. En aan de diaconaal werker wordt gevraagd of de hoge personeelskosten wel in verhouding staan tot het geringe aantal steunaanvragen. En ook de kostbare tijd van onze vrijwilligers moet wel wat opleveren.
Als vrijwilliger of professional in de kerk is de verleiding dan groot om vooral te laten zien of ons project of onze inzet wel geslaagd is, zodat we als kerk tevreden kunnen zijn wat is bereikt.
Totdat je met beide benen op de grond wordt gezet door de ontmoeting met die ene, die je bedankt voor je luisterend oor na het verlies van een dierbare. Of de bezoekster van het straatpastoraat, die je nauwelijks kent, maar je bij binnenkomst omhelst en zegt: bedankt dat je er bent. Of degene die je met weinig woorden weet te raken: “Beautiful blessings come at the most unexpected hour.”
Dat bepaalt me weer bij de essentie van ons werk en de essentie van de kerk. Want ging die man uit Nazareth niet op zoek naar die ene die verloren leek om die te zoeken? Dat is voor mij het hoogste rendement wat ik kan bereiken. En ja, als dat het doel is dan is het waard om daarom zorgvuldig met ons geld, onze tijd en onze inzet om te gaan.
Geschreven door diaken Theo van Driel