Ik weet niet of het u en jou opgevallen is, maar we leven in een tijdperk, waarin het vooral ‘hot’ is als mensen veel doen. Op de vraag ‘hoe gaat het?’ volgt steeds vaker het antwoord dat we het zo druk hebben. Volgens recent onderzoek gaat het daarbij niet eens zozeer over objectief gemeten drukte, maar vooral om alles wat we van onszelf moeten en willen. Doordat sommige bewindslieden ook nog eens spreken over de ‘hardwerkende Nederlander’, gaan we steeds meer denken dat dit de norm is. Ook ouderen, die gepensioneerd zijn laten weten hoe druk ze nog zijn en de kerk is daarbij geen uitzondering op de regel. Misschien komt het wel doordat ik zelf bijna met pensioen ben en mijn betaalde werk ook nog eens in de kerk ligt, maar ik merk bij mezelf steeds meer irritatie als mensen vragen wat ik ga doen vanaf die tijd. Ik krijg dan vooral zin om te zeggen dat ik lekker niks ga doen, gewoon ga lummelen. Toen ik dat onlangs hardop zei, kreeg ik als antwoord dat ons toch wel geleerd was om een actieve bijdrage te leveren aan de samenleving. Weer dat heilige moeten, dacht ik. Steeds meer gemeenten spreken daarom ook van de actieve burger in plaats van vrijwilligers.
Onlangs was ik op een bijeenkomst van een vrijwilligerscentrale. Het viel me in hun campagne voor vrijwilligerswerk op dat het accent vooral ligt op het plezier wat je aan dat werk kunt beleven. Het is dus gewoon leuk om te doen. Dat daagde me uit om ook op een nieuwe manier naar de toekomst te kijken. Wie bezig is met de vraag wat hem of haar vreugde geeft komt wellicht tot de conclusie dat die voldoening in andere dingen ligt dan hij of zij tot nu toe gedaan heeft. Levert dat verder wat op? Niet materieel, maar zoals de campagne zegt: waardering.
Onze Oosterburen weten hoe belangrijk die waardering is. Daar is de vrijwilliger geen actieve burger, maar iemand die een Ehreambt bekleedt. Wat geweldig dat de helft van onze bevolking dit ambt vervult.
Artikel door diaken Theo van Driel