Eind mei hadden we Alain Verheij op bezoek. Hij sprak over vergeving, dat woord dat in de kerk vaak klinkt alsof het een soort spirituele sneltoets is. Maar volgens hem, en daar had hij groot gelijk in, is vergeving meestal vooral een kwestie van tijd. Tijd om af te koelen, tijd om eerlijk te worden, tijd om te durven kijken naar wat pijn deed. Het Bijbelverhaal van Jakob en Esau is daar een bijna pijnlijk mooi voorbeeld van.
Twee broers die al in de buik ruzie maken. Twee levens die uit elkaar groeien, elk met hun eigen tempo en temperament. Ergens tussen die twee stemmen ontstaat een geschiedenis die twintig jaar blijft schuren. Jakob loopt met een schaduw, Esau met een wond. En toch, wanneer ze elkaar weer zien, gebeurt er iets wat niemand had durven voorspellen: twee mensen die elkaar herkennen, Esau die zijn broertje vergeeft, tranen die vloeien.
De weg vooruit
Misschien is dat wel de stille les van dit verhaal. Dat vergeving begint bij gezien worden. Dat er in ieder van ons een Jakob leeft die bang is en een Esau die verlangt naar rust. Dat we soms mogen stoppen met vluchten en gewoon weer ademhalen. En dan blijkt verzoening een geschenk te zijn, dat je overkomt. Jakob zegt later dat hij in het gezicht van zijn broer iets van God zag. Misschien bedoelde hij dat liefde soms terugkomt op het moment dat je het niet meer verwacht.
Dit maandblad is voor twee maanden. Misschien lees je dit nu en leg je het daarna weg. Misschien blader je er later nog eens doorheen. Misschien is een beetje afstand wel wat de ziel nodig heeft. Want de afgelopen maanden waren intens. We vierden prachtige momenten, van doop tot belijdenis, van vieringen tot borrels. Maar we worstelden ook. Vooral met het thema Veilige Kerk. We zijn een warme gemeenschap, we letten op elkaar, we zijn vriendelijk. Maar soms doen we elkaar pijn. Soms ligt iemand wakker van een opmerking of een botsing. Daar eerlijk over zijn voelt kwetsbaar, maar volgens mij is het de enige weg vooruit.
Blijven staan
Misschien kan deze zomer een soort noodzakelijke leegte zijn. Een tijd waarin het stof kan neerdalen, de stemmen in ons hoofd wat zachter worden en de ruimte ontstaat om elkaar in september weer te ontmoeten. Met de warme herinneringen aan al die mooie momenten afgelopen jaar. Eigenlijk zoals Jakob en Esau. Twee mensen die elkaar weer zien en na twintig jaar ontdekken dat vergeving al lang een plek heeft gekregen, woorden niet meer nodig zijn en een omhelzing mag volgen, die alles zegt.
Artikel door dominee Jaap Marinus