De geest spreekt alle talen, toch? Dat wilde ik wel eens in de praktijk zien. Ik bevind mij op Pinksterochtend in Tallinn, Estland. Ik wilde het de geest niet te makkelijk maken: Ests is een ingewikkelde taal, ik was er nooit eerder geweest en kende geen woord. Zo sta ik even voor elf uur op de stoep van de ‘Toomkirik’, de Lutherse Domkerk. Hoog op de berg gelegen, om de hoek van de even formidabele Russisch-Orthodoxe kathedraal. In de verte glinstert de Oostzee.
Alle toeristen worden tegengehouden door een bord ‘Geen toegang tijdens de viering’, ik voel me bevoorrecht toch door te mogen lopen. Ik neem plaats in de kerkbanken, een beetje voorin. Met een vooruitziende blik ga ik naast een jong iemand zitten, zij ziet eruit alsof ze Engels spreekt. En meteen ontvouwt zich een gesprek tussen deze Lisetta en mij. Zij bewondert mijn lef om zomaar aan een onbekende viering mee te doen. Zelf komt ze regelmatig hier, ze heeft haar plek gevonden in deze gemeente. Daarna probeer ik al haar vragen te beantwoorden over naar welke kerk ik ga en hoe dat dan precies zit. Ik voel me al onderdeel van de viering voordat die goed en wel begonnen is.
Een koor, uit de VS, opent zingend de dienst, waarna de priester en bisschop binnekomen, allebei in helderrode gewaden. Het welkomstwoord is ook in het Engels en Duits, vanwege het koor en een groep uit Hannover. Daar heb ik geen geestelijke hulp bij nodig. Maar wat volgt was 100% Ests. Ik zing de Estse liederen mee waar ik kan, maar bij de preek moet ik afhaken, ik begrijp letterlijk geen woord. Er komt helaas geen goddelijke gift van talenkennis aanwaaien. Lisetta legt gelukkig de onderdelen uit, gebed, geloofsbelijdenis, communie. De opbouw van de dienst voelt vertrouwd, hoewel uitgebreider dan in de Parkstraatgemeente.
De geest heeft mij geen Ests laten spreken. Maar we spraken de taal van verbinding, en die taal is sterker dan woord dat we hadden kunnen zeggen. We waren allemaal onderdeel van één geloofsgemeenschap, of we nou Ests, Luthers, Amerikaans of Nederlands en remonstrants waren. En daarom zal juist deze Pinksteren mij nog lang bijblijven.
Geschreven door Camiel Simons