Kome wat komt: hoop in een onrustige wereld

Kome wat komt: hoop in een onrustige wereld

Soms kan ik het niet zo goed meer aan. Beelden van mensen met doodsangst in hun ogen. Twee piepjonge kinderen in een draagzak, eentje nog een speen in de mond. Ik weet wat er kort daarna met ze gebeurd is: ze zijn vermoord. Beelden van drones die in nabijheid van mensen ontploffen. Verhalen ook, van hoe mensen die rennen worden doodgeschoten en kinderen die het wegrennend overleven. Met buikpijn ga ik dan slapen en ik word niet vrolijk wakker. Hoe kan ik dit dragen? In de wetenschap ook, dat ik misschien 1 procent zie van het lijden in de wereld.

En dat is alleen nog maar wat mensen elkaar aandoen. Te vaak hoor ik van zelfdoding, verhalen van kinderen die terminaal ziek zijn, hun uitvaart. Wat een leed.

Wat mij dan verbaast en misschien zelfs wel een beetje stoort, is het gemak waarmee ik doorleef. Verwend met luxe. Met warm water, iedere dag te eten, gezonde kinderen. Ik herinner nog goed hoe ik mijn eerste dure oordopjes kocht in Amersfoort en vervolgens bij het verlaten van de winkel de dak- en thuislozen voorbijliep. Een schande.

Verwend

Het valt mij ook op dat niemand in mijn omgeving zich er erg door laat raken. Iedereen gaat maar door met spullen kopen, kopjes koffie drinken en klagen over het weer. Maar ergens anders op onze planeet is zojuist een mens vermoord! Ach, je merkt het misschien wel: ik denk maar wat hardop. Want ondertussen ga ik ook door met spullen kopen, kopjes koffie drinken en klaag ik over het weer. Ik zit ook in mijn comfortzone en dat is misschien maar goed ook.

Ik kan toch niet het hele gewicht van de planeet dragen. En toch doen we het waarschijnlijk allemaal weleens en relativeren we onze eigen sores door om ons heen te kijken. Om vervolgens verder te leven zoals we dat gewend waren. Misschien tot ons iets ergs overkomt. Dan realiseren we wat geluk was, voordat rampspoed over ons gekomen is.

Niet een mens meer gemarteld

Misschien is ergens daar de reden dat ik mij zo thuis voel in onze vrijzinnige kerk. Omdat teksten, gebeden en alle gewoontes nooit vast staan. En zo af en toe stuit ik in mijn voorbereidingen dan op pareltjes die een keer een plekje mogen krijgen in een viering. En soms zijn ze zo mooi dat ze vaker terug mogen komen. Het Onze Vader Moeder Verborgen van Huub Oosterhuis is zo’n pareltje. Een alternatief voor de woorden die wij op kunnen dreunen en onze kinderen vaak ook. Onze Vader die in de hemelen zijt…? Nee:

Onze Vader Moeder Verborgen. We zien de Eeuwige niet, maar mag het alstublieft zo zijn dat: jouw Naam zichtbaar wordt in ons, dat jouw koninkrijk op aarde komt en jouw wil geschiedt; een wereld met bomen tot in de hemel, waar water schoonheid en brood gerechtigheid is en genade – waar vrede niet hoeft bevochten, waar troost en vergeving is en mensen spreken als mensen. Waar kinderen helder en jong zijn, dieren niet worden gepijnigd, nooit één mens meer gemarteld, niet één mens meer geknecht. Doof de hel in ons hoofd, leg je hand op ons hart, breek het ijzer met handen, breek de macht van het kwaad. We zien uit naar de toekomst kome wat komt.

Amen.

Artikel door dominee Jaap Marinus