Toen ik na ruim 3 maanden ziekenhuis opname en revalidatie thuiskwam kreeg ik van mijn lief een fototoestel. Tijdens de verdere revalidatie heeft dit toestel me door heel wat moeilijke momenten getrokken. In de loop der jaren volgde ik wat cursussen en trainingen. Diafragma, sluitertijd, ISO en scherptediepte zijn geen onbekende termen meer. Maar ik wil meer en dat is met name gericht op meer creativiteit. Hoe wordt de foto van een plaatje voor in het album een plaatje met een verhaal. Dat is zo makkelijk nog niet. Dit jaar ben ik daarom gestart met een verdiepingscursus. In deze cursus wordt gewerkt met een thema. Het thema voor ons is dit jaar “Puur”. Buiten het thema zijn er eigenlijk geen regels. Mmmm dat maakt het er niet makkelijker op. Na de eerste kennismakingssessie draaide mijn hersenen overuren. Puur…. wat is voor mij puur? Een kind, nog dicht bij de Bron? Een oudere, weer dichter bij de Bron? Bloemen, vogels, een veer, sneeuw? Keuze genoeg. Van puur, naar het Engelse pure naar purify, letterlijk vertaald zuiveren maar in het kader van deze opdracht vertaald naar verpuurlijken kwamen er allerlei onderwerpen en gedachten aan de orde.
De klaprozen die dit jaar weer rijkelijk bloeien, en die mijn lievelingsbloemen zijn, deden me denken aan de puurheid van deze tere en toch sterke bloem. Klaprozen zijn puur omdat ze eenvoud, kwetsbaarheid en betekenis is één enkele, tere bloem samenbrengen.
Zo toog ik, enigszins zenuwachting, naar de eerste ‘echte’ bijeenkomst met een reeks uiteenlopende foto’s. Je zult begrijpen dat daar een aantal klaprozen bij zaten.
Op dit moment denk ik na over de volgende bijeenkomst. Wat zal ik gaan fotograferen deze maand? Mijn lieve zus stuurde mij een stukje uit een boek wat ze aan het lezen. Waar stond: door breking en weerkaatsing van zonlicht in een waterdruppel, wordt witlicht door een prisma van water uiteengerafeld in alle kleurschakeringen rood, oranje, groen, blauw, indigo en violet. Licht in zijn puurste vorm bevat al deze kleuren. Puurste vorm, daar ging ik op aan.
Bijzonder dat dan in het leven soms dingen op zijn plaats vallen. Zo hoorde ik gisteren het prachtige lied van Huub Oosterhuis: “Lied aan het licht” en vandaag onderweg naar de kerk tijdens het programma tussen Hemel en aarde het stuk “In principio” wat Latijn is voor In den beginne: En God zei er moet licht komen en er was licht.
Toeval of niet, maar vanmorgen in de auto werd het thema voor de volgende keer definitief. Licht, ik ben benieuwd wat het mij brengt.
Puur
Toen ik na ruim drie maanden ziekenhuisopname en revalidatie eindelijk thuiskwam, kreeg ik van mijn lief een fototoestel. Dat cadeau bleek veel meer dan een apparaat: het werd een metgezel. Tijdens de rest van mijn revalidatie trok het me door heel wat moeilijke momenten heen. In de jaren daarna volgde ik cursussen en trainingen. Diafragma, sluitertijd, ISO en scherptediepte zijn inmiddels vertrouwde begrippen. Maar toch bleef er iets knagen: ik wilde méér. Meer creativiteit, meer zeggingskracht. Hoe maak je van een mooie foto een beeld dat een verhaal vertelt? Dat blijkt nog niet zo eenvoudig.
Daarom begon ik dit jaar aan een verdiepingscursus. We werken met één thema, en voor ons is dat dit jaar: Puur. Buiten dat thema zijn er geen regels. Dat klinkt heerlijk vrij, maar eerlijk gezegd maakte het de opdracht juist lastiger. Na de eerste bijeenkomst draaiden mijn hersenen overuren. Puur… wat betekent dat voor mij? Een kind, nog dicht bij de Bron? Een oudere, weer dichter bij de Bron? Bloemen, vogels, sneeuw, een veer? Keuze genoeg.
Van puur ging mijn gedachten naar het Engelse pure, en vervolgens naar purify — zuiveren, verpuurlijken. Allerlei beelden en ideeën kwamen voorbij.
De klaprozen die dit jaar weer volop bloeien, en die al mijn hele leven mijn lievelingsbloemen zijn, bleven in mijn hoofd hangen. Hun eenvoud, hun kwetsbaarheid, hun kracht… Voor mij zijn klaprozen puur. Eén enkele tere bloem die zoveel betekenis draagt. Dus ging ik, een beetje zenuwachtig, naar de eerste ‘echte’ bijeenkomst met een reeks foto’s — natuurlijk zaten daar klaprozen tussen.
Nu denk ik alweer na over de volgende opdracht. Wat ga ik deze maand fotograferen? Mijn lieve zus stuurde me een fragment uit een boek dat ze aan het lezen is. Daarin stond dat door breking en weerkaatsing van zonlicht in een waterdruppel wit licht uiteenvalt in alle kleuren van de regenboog. Licht in zijn puurste vorm bevat al deze kleuren. Dat zinnetje bleef hangen.
En dan gebeurt er iets moois: ineens vallen dingen samen. Gisteren hoorde ik het prachtige lied Lied aan het licht van Huub Oosterhuis. En vanmorgen, onderweg naar de kerk, klonk in het programma Tussen Hemel en Aarde het stuk In principio — Latijn voor In den beginne: En God zei: er moet licht komen, en er was licht.
Toeval of niet, maar op dat moment wist ik het. Het thema voor mijn volgende foto-opdracht staat vast.
Licht.
Ik ben benieuwd waar het me naartoe zal brengen.
LIED AAN HET LICHT’
Tekst: Huub Oosterhuis
Licht dat ons aanstoot in de morgen
Voortijdig licht waarin wij staan.
Koud, één voor één en ongeborgen,
Licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen
Zo zwaar en droevig als wij zijn
Niet uit elkaars genade vallen
En doelloos en onvindbaar zijn.
Licht van mijn stad de stedehouder,
Aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder,
Draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen
Of ergens al de wereld daagt
Waar mensen waardig leven mogen
En elk zijn naam in vrede draagt.
Alles zal zwichten en verwaaien
Wat op het licht niet is geijkt.
Taal zal alleen verwoesting zaaien
En van ons doen geen daad beklijft.
Veelstemmig licht, om aan te horen
Zolang ons hart nog slagen geeft.
Liefste der mensen, eerstgeboren
Licht, laatste woord van Hem die leeft.
Artikel door José Zwiers
Afbeelding door José Zwiers