In de predikantenkamer hangt een aquarel van de storm op het meer. Het vele blauw in allerlei nuances valt op: in het water en in de lucht. De boot en het zeil zijn uitgevoerd in bruintinten. De leerlingen lijken te dansen met hun beweeglijke armen. En links van hen op het water staat, in stralend witte kleding gehuld, Jezus met een hand naar boven en met de andere naar beneden wijzend. Van hem uit lijkt een horizontale warmgele strook uit te gaan, de aarde verbeeldend. Het aquarel is van Estella den Boer en geschonken door Jan van Lookeren Campagne bij het afscheid van de Parkstraatgemeente. Wie was Estella den Boer en hoe kwam Jan aan dit werk?
Op internet is makkelijk het een en ander te vinden over Estella den Boer. Ze was kunstschilder en leefde van 1912 tot 2010. Ze groeide op in Middelburg, waar haar ouders een boek-, muziek- en kunsthandel hadden. Het was een artistiek milieu waar schrijvers en kunstenaars als Jan Toorop en P.C. Boutens aan huis kwamen. Verhuisd naar Baarn, waar ze haar hele verdere lange leven bleef wonen, begon ze met schilderen en volgde daarin allerlei opleidingen. Haar werk ontwikkelde zich van figuratief naar abstract. ‘Lyrisch abstract’ noemt Jan het als ik hem opzoek in zijn appartement tegenover het Wilhelminapark in Utrecht. Jan heeft Storm op het meer gekocht bij de toenmalige galerie Stijl in de Parkstraat. Jan komt uit een milieu waar ook belangstelling was voor de beeldende kunsten. Enkele familieleden waren beeldend kunstenaar, onder andere in Brussel.
Met de galeriehouder, Hans Christian Peters had hij regelmatig contact en via een andere galeriehouder in de Spijkerbuurt, Roel Rolman, was hij bij Estella den Boer uitgekomen, die haar persoonlijk kende. Jan was gecharmeerd van haar werk en heeft later nog enkele abstracte werken van haar gekocht. Jan is zeer geïnteresseerd in geschiedenis en weet uit zijn geheugen talloze namen en historische gebeurtenissen op te diepen.
Nu woont hij in de Witte Vrouwenbuurt en die naam gaat terug naar het Norbertijnenklooster dat in de Middeleeuwen in die omgeving gestaan heeft en waar de nonnen een wit habijt droegen. Als ik weer terug loop naar het huis, waar onze dochter Rosanne woont, volg ik de lange Abstederdijk. Ook die naam voert terug naar een klooster: Abdij en Stede zit in die naam. Het is ongemeen schilderachtige straat, waar oud en nieuw elkaar ontmoeten. Eens was het ook een tuinbouwgebied, met een klein riviertje, de Min, daar doorheen en wat heel Utrecht van de benodigde groenten voorzag. Alles wordt uiteindelijk geschiedenis, ook hoe een klein schilderijtje in de predikantenkamer belandt.
Uit Vrije Zinnen, Parkstraatgemeente