Op zaterdag 6 december kwamen we met dertien studenten samen in het sfeervolle Dorpshuis van Schaarsbergen, net buiten Arnhem. Een plek waar de stilte voelbaar is en waar de natuur je bijna vanzelf uitnodigt om even tot rust te komen. Het thema van deze editie was Wintering; een periode waarin de wereld om ons heen vertraagt en waarin we worden uitgenodigd hetzelfde te doen. In tegenstelling tot de uitbundige energie van de zomer, vraagt de winter om verstilling, om naar binnen te keren, om zachter te worden met onszelf.
We begonnen de dag met een oefening die ons hielp om stil te staan bij de seizoenen, zowel buiten als in ons eigen leven. Waar bevind jij je nu? Waar verlang je naar? En wat heb je nodig om in dit innerlijke seizoen goed voor jezelf te zorgen? De groep sprak openhartig, en in de gedeelde verhalen klonken herkenning, kwetsbaarheid en mildheid door.
Buiten, tijdens een rustige wandeling, onderzochten we de vraag: Wat brengt jou tot rust? Al snel bleek dat die vraag dieper ging dan verwacht. We deelden ervaringen over wat er gebeurt als we écht stilvallen, vrijwillig of omdat het leven dat van ons vraagt. Het werd een gesprek over ruimte, ongemak, en de soms verrassende kanten van tijd alleen met jezelf.
Na een warme lunch doken we via meditatie de innerlijke beleving van de winter in. Hoe voelt jouw innerlijke winter? Welke beelden, kleuren of sensaties duiken op? En hoe kun je jezelf in die periode dragen en ondersteunen? De winter werd zo niet alleen een seizoen, maar ook een zachte metafoor voor onze innerlijke bewegingen.
Daarna volgde een creatieve sessie. Met enkele speelse oefeningen maakten we de handen los, en met pastelkrijt, zo passend bij de zachte tinten van dit seizoen, kreeg ieders innerlijke winter vorm op grote vellen papier. De gemaakte werken werden naast elkaar gelegd, en via kleine post-its vulden we aan wat de kunst bij ons opriep. In het gesprek dat daarop volgde werd zichtbaar hoe verschillend dezelfde beelden kunnen worden ervaren: waar de een vrijheid ziet, ervaart de ander een vleugje eenzaamheid; wat voor de een veiligheid ademt, voelt voor de ander als spanning. Zo ontstond een mooie uitwisseling over perspectief, betekenis en beleving.
We sloten de dag af met de vraag: Wat neem je mee naar huis? De antwoorden raakten aan thema’s als het omarmen van stilte, het erkennen van eigen behoeften en het besef dat de winter niet enkel kil en donker is, maar ook zacht, uitnodigend en vol potentieel.
Het was een warme, inspirerende dag, midden in een bos dat nat en koud was, maar waarin binnen juist ruimte ontstond voor verstilling, verbinding en nieuwe inzichten.